Ogar Polski FCI52

Naklejki Magnetyczne to forma naklejek zawierająca magnes. Średnica naklejki 10cm.

• Można je łatwo przyczepić do podłoży metalowych.
• Magnes na samochód, magnes na lodówkę, motocykl, tablice, itp.
• Testowane na samochodach do prędkości 150km/h.
• Naklejki są odporne na warunki atmosferyczne, promienie UV, wodę, zróżnicowane temperatury.

Naklejki Samoprzylepne to forma naklejek z mocnym klejem. Średnica naklejki 10cm.

• Odporne na warunki atmosferyczne, promienie UV, wodę oraz zadrapania.
• Naklejki na różne podłoża typu meble, lustra, okna, drzwi, szyby samochodowe, karoserie pojazdów itp.
• Naklejki samoprzylepne są łatwe w aplikacji.
• Wystarczy "odciągnąć" spodni podkład i przykleić naklejkę na wybrany przez siebie element.

Naklejki samoprzylepne oraz magnetyczne z wizerunkiem psa to doskonałe rozwiązanie dla miłośników czworonogów, którzy chcą wyrazić swoją pasję i ozdobić swoje przedmioty codziennego użytku. Dostępne dla różnych ras oraz w różnych wersjach dla "psich mam" i"psich tatusiów". Naklejki umożliwiają dekoracje samochodu, motocykla, laptopa czy lodówki. Łatwe w aplikacji i trwałe. Wybierz swój ulubiony wzór i ciesz się z przyjemności patrzenia na niego każdego dnia!

Kilka słów o rasie Ogar Polski.

Polska rasa psów. Dawniej ogarów używano w Polsce do polowania głównie na zające, lisy, sarny i dziki, a także na dzikie kaczki, do wypłaszania ich z szuwarów. Obecnie, ze względu na zakaz polowania w Polsce na zające z psami gończymi, z wyjątkiem łowisk górskich, z ogara-mi poluje się w całym kraju wyłącznie na dziki i lisy. Ogar jest starą polską rasą. Pierwsze doniesienia o łowach z psami w Polsce znajdujemy w kronikach Galla Anonima z XI wieku. W kronikach XIV w. są wzmianki o hodowanych specjalnie na królewskie łowy ogarach. Z nazwą „ogar” spotykamy się w „Księgach o gospodarstwie” Piotra Krescentyna wydanych w Krakowie w 1549 r. i „Żywocie człowieka poczciwego” (1568) Mikołaja Reja. W 1618 roku oficyna krakowska wydała „Myślistwo z ogary” Jana hrabiego Ostroroga wojewody poznańskiego. Możemy uznać, że jest to pierwszy polski podręcznik kynologiczny z zasadami racjonalnej hodowli. Pierwszy opis ogara polskiego znajdujemy w książce „Zwierząt domowych i dzikich osobliwie krajowych historii naturalnej początki i gospodarstwo” Krzysztofa Kluka (1779). W XIX wieku ukazało się wiele publikacji przede wszystkim polskich, również niemieckich i rosyjskich, opisujących szczegółowo ogary polskie. Etymologia słowa „ogar” nie jest jednoznaczna. Nazwę ogar autorzy wyprowadzają od różnych słów: Sztolcman i Gerald-Wyżycki od „ogorzałego” umaszczenia, Mann od słowa „grać”, którym określa się charakterystyczne szczekanie na tropie, Frankiewicz od czeskiej nazwy wyżła „ohař”. Ogary były bardzo popularnymi psami i dlatego znalazły należne im miejsce w literaturze. Ogara polskiego spotykamy również w grafikach: godłach rodowych, miejskich, herbach, pieczęciach i exlibrisach oraz w malarstwie XVIII i XIX w. Już w XIX wieku ogary były pokazywane na wystawach. Polska była wtedy pod zaborami, a ogary były utrzymywane w psiarniach polskiej szlachty pod zaborem rosyjskim. Po 123 latach rozbiorów Polska odzyskała niepodległość po I wojnie światowej w 1918 roku. Jednak polowania z gończymi przetrwały na Kresach Wschodnich w rejonach Polesia, Wołynia i Wileńszczyzny w formie szczątkowej. Po II wojnie światowej Polska straciła Kresy Wschodnie a wraz z nimi ostoję polskich psów gończych. W nowych granicach Polski ogarów już praktycznie nie było. W 1959 roku płk. Kartawik sprowadził ze swoich rodzinnych stron (obecnie na terenie Białorusi) pierwsze cztery ogary. Na bazie psów z jego pierwszej w powojennej Polsce hodowli ogarów „z Kresów” w 1964 inż. Jerzy Dylewski opracował wzorzec ogara polskiego, który został wpisany do rejestru FCI 15.11.1966 roku pod numerem 52.

Wzorzec rasy opracowany przez Międzynarodową Organizację Kynologiczną (FCI): Ogar_Polski_52.pdf